Vanwege alle sneeuw was het vandaag niet echt verstandig om er met de auto op uit te gaan. Daarom hebben we maar gekozen voor een wandeling dicht bij huis. Lekker bijna twee uur door de polder gewandeld, over de Ruigekade in Leiderdorp. Abbey aan de lange lijn en Rowlf mocht los lopen, want die zou wel op het pad blijven... dachten we. Aanvankelijk ging dat ook prima. Rowlf liep een flink stuk voor ons uit en bleef netjes op het pad. Onderweg waren er veel ganzen en zwanen te zien die laag over het ondergesneeuwde polderlandschap vlogen, op zoek naar voedsel.
Met dit weer hebben ze het zwaar. Toen we een flink stuk hadden gewandeld besloten we om te keren en terug naar huis te lopen. Plotseling liep Rowlf aan de andere kant van de sloot. Via het ijs was hij in een weiland terecht gekomen. Roepen en koekjes beloven had even helemaal geen zin. Zo'n enorm grote speelweide vol met sneeuw was veel te leuk en dan heb je geen boodschap meer aan je baas. Rennûh... In de verte zagen we Rowlf af en toe een salto maken of ineens helemaal onder de sneeuw verdwijnen... soms was alleen z'n koppie nog te zien! Verderop in het weiland liepen wat schapen en ja hoor... meneer had ze ontdekt.
Luid gevend rende hij naar ze toe. Hij bleef op enige afstand van de schapen, want eigenlijk is hij gewoon een bange schijterd, maar hij maakte toch genoeg lawaai om de schapen bijeen te drijven. Andere wandelaars hadden de luidruchtige beagle nu ook gezien en gaven ons "opbeurend" commentaar.
"Is dat uw hondje? Die boer wilde vorig jaar mijn hond doodschieten, toen hij achter de schapen aan zat..." En bedankt. Daar werden we vrolijk van. Na een tijdje besloten we om maar van Rowlf weg te lopen, dan zou hij waarschijnlijk wel komen. Dat deed hij ook. Alleen waren de slootkanten hier een stuk hoger en Rowlf durfde de sloot niet meer over. Ook dat nog... Uiteindelijk ben ik zelf maar over de sloot gesprongen (het ijs vertrouwde ik voor geen meter). In de slootkanten zakte ik tot mijn knieën in de sneeuw.
Rowlf kwam meteen naar me toe. Ik heb hem opgetild en samen zijn we weer over de sloot naar het pad gegaan. Hierna konden we relaxed naar huis wandelen... met twee
aangelijnde beagles, dat wel.
De Mauritssingel in Leiderdorp. 
Meerkoetjes op het ijs van het riviertje de Does. 
De boerderij aan het begin van de Ruigekade. 
De Ruigekade is eigenlijk een fietspad, maar vandaag kwamen we alleen maar wandelaars tegen. 
De nieuwe appartementen in de wijk 't Heerlijk Recht. Vanuit hun woonkamer hebben de bewoners een magnifiek uitzicht over de polder. 
Hier was er nog niets aan de hand. Rowlf liep ver voor ons uit en bleef af en toe eigenwijs midden op het pad staan. 
En hier hadden we al in moeten grijpen... Rowlf tuurt naar de schapen aan de andere kant van de sloot. 
Even helemaal uit z'n dak met een passerende hond. Wanneer we deze hond tegenkomen wanneer Rowlf is aangelijnd, gaat 'ie vreselijk tegen hem tekeer. 
Het Rijnland Ziekenhuis gezien vanuit de polder. 
En ook de schoorsteen van de Nuon in Leiden lijkt vanaf de Ruigekade erg dichtbij. 
Het kan dichtbij huis toch best mooi zijn... 
Een mooi Hollands tafereeltje. 
Er vlogen veel grauwe ganzen laag boven het ondergesneeuwde polderlandschap... 
...op zoek naar voedsel. 
Ja hoor... heb je net je kerstkaarten verstuurd, schiet je dit plaatje. Is toch een potentiele kerstkaart... 
Ondanks dat ze was aangelijnd, genoot Abbey ook van de sneeuw. En ze bleef aan onze kant van de sloot...! 
Helemaal los!!! 
Hij vindt het heerlijk in de sneeuw. 
Winter Wonderland in Leiderdorp. 
Het lukte zowaar om een winterkoninkje te fotograferen. 
Ook grote groepen zwanen vlogen laag vandaag.
Snuf en snuitje op sneeuwsafari.
Hoog tijd voor een update. De rhododendron, die de vorige bewoners in de tuin hadden achtergelaten, bleek te zijn aangetast door een schimmelziekte. Waarschijnlijk Phytophthora Ramorum en dat is niet best. Hij kwam nog wel in bloei, maar had bladeren die omkrulden, verkleurden en eraf vielen... hij zag er niet zo gezond meer uit. Vorige week is de struik dan ook "geruimd" en gisteren is er op de vrijgekomen plek een schijnhulst struik geplaatst.
De egels zijn alweer wekenlang vaste gast in de avonduren. Soms één, soms twee. Maar het egelhuis is het hele seizoen nog niet bewoond geweest. En dat terwijl het toch in groot onderhoud is geweest. Een nieuwe waterafstotende verflaag... het is nog nooit zó droog geweest van binnen, maar geen egel die er in heeft geslapen..!? Onder de vuilniscontainers zitten zoals elk jaar weer padden. Soms wel met vijf tegelijk. Een het stikt in de tuin van de naaktslakken...
Spot geniet onder het zonnescherm... 
...en dat geldt ook voor Nicky. 
De bijen hebben het erg druk. 
Een bloem van de Campanula. 
Als je de vuilniscontainer wegrolt zitten er bijna altijd padden onder. 
De schijnhulst die de rhododendron heeft vervangen. 
Er is genoeg leven in de tuin. 
Ook de roosjes komen in bloei. 
Net als de bodenbedekker met gele bloemetjes. 
De hangfuchsia... 
Vetplantjes die op het punt staan in de bloei te komen. 
De ijzeren vogel overziet alles... 
Rotsplantjes staan ook in volle bloei. 
De vrouwenmantel kleurt ook geel. 
Vanuit de tuinkast kijkt deze jongen toe. 
's avonds en 's nachts gaat de slakkensnelweg open...
Hier zit de kramsvogel nog redelijk ontspannen. 
Maar als er een merel in de buurt durft te komen... 
...dan klapt ie er bovenop (het is wat onscherp, maar hij hangt boven de merel!) 
Nieuwe belagers probeert hij weg te houden door zich op te blazen en een dreigende houding aan te nemen met z'n vleugels en staart. 
Maar deze merel betaald hem met gelijke munt terug. 
Uiteindelijk lukt het de kramsvogel om de merel te verjagen. 
Toch wordt 'ie steeds bozer (en daardoor mooier). 
Hij marcheert dreigend door de tuin! 
De "Koude Oorlog" tussen kramsvogels en merels gaat aan het roodborstje voorbij. 
Hij vormt geen bedreiging voor de appel van de kramsvogel, dus hij kan rustig z'n gang gaan in de tuin.
...en net als de merels is hij gek op appels. 
Ze hebben vaste etenstijden; de hele ochtend vliegen ze af en aan. 
Soms moeten ze even op hun beurt wachten, want de merels dulden ze niet in hun buurt. 
Het vuurgoudhaantje hangt hier in de rododendron, met z'n kop naar beneden. 
De wat meer gewone tuinbezoekers blijven ook dagelijks komen. 
Binnen een paar uurtjes is een halve appel verdwenen.
